

Officiële landstaal: Arabisch
Hoofdstad: Tunis
Regeringsvorm: presidentiële republiek
Staatshoofd: President Beji Caid Essebsi
Regeringsleider: Premier Youssef Chahed
Religie: islam (99% staatsgodsdienst), christendom (< 1%), jodendom (< 1%)
Oppervlakte: 163.610 km²
Inwoners: 11.134.588 (2016)
Inwoners / km²: 68,1 / km² (2016)
Munteenheid: Tunesische dinar
Nationale Feestdag: 20 maart
Volkslied: Hurriya, Karama, 'Adala, Nidham (Vrijheid, Waardigheid,
Gerechtigheid, Orde)

De opnieuw gestichte, 1e-eeuwse stad Julia Carthago onderstreepte de pracht en rijkdom van Rome en oefende aanzienlijke invloed uit op de ontwikkeling van de architectuur en van de kenmerkende Punische en Romeinse stedenbouw. Bovendien onderstreept de stad het belang van de Punische geschiedenis en stadsontwikkeling
Vooral een bezoek aan de Punische haven is de moeite waard, omdat de havenstad Carthago op zee vele jaren sterker was dan het Romeinse Rijk.
Carthago is een van de beroemdste historische plaatsen van het Romeinse Rijk, met een periode van overheersing die enkele eeuwen duurde. Dat maakte het tot een van de grootste en langst bestaande oude rijken.
In een tijd dat de zee het efficiëntste vervoers- en communicatiemiddel was, had Carthago met twee voortreffelijke havens een duidelijk voordeel boven andere stadstaten. De Carthagers ontwikkelden een indrukwekkende kennis van scheepsbouw en navigatie, waarmee ze de basis legden voor een eeuwenlange overheersing op het gebied van scheepvaart en handel. Zij hadden op het hoogtepunt ook een groot handelsimperium, dat de hele Middellandse Zee omspande. De Carthagers handelden in zilver, lood, ivoor en goud, bedden en beddengoed, eenvoudige keramiek, juwelen, glas, wilde Afrikaanse dieren, fruit en noten. Door de enorme rijkdom die Carthago vergaarde, werd hier een schitterende beschaving gevestigd en ontstond een van de grootste steden in de pre-industriële wereld.
De stad werd in de 9e eeuw v.Chr. gesticht door Fenicische kooplieden uit Tyrus in het huidige Libanon. Rond de 6e eeuw v.Chr. had de stad een groot deel van de zuidelijke Middellandse Zee veroverd en onder controle gebracht: de Noord-Afrikaanse kust van Marokko tot de grenzen van het huidige Egypte, Sardinië, Malta, de Balearen en westelijk Sicilië. Deze expansie bracht Carthago onvermijdelijk in conflict met de andere dominante regionale mogendheden: eerst met Griekenland en daarna met Rome werd strijd geleverd. Sicilië was de oorzaak van de oorlog met Griekenland die meer dan 200 jaar zou duren en eindigde in een overwinning voor de Carthagers. De oorlogen met Rome, bekend als de Punische oorlogen, kenden drie periodes tussen 264 en 146 v.Chr., waarin de Romeinene uiteindelijk triomfeerden. Ze maakten Carthago met de grond gelijk en stelden strikte eisen aan latere nederzettingen. Daarbij werden veel sporen en artefacten van de oude stad vernietigd.
In de 1e eeuw n.Chr. stichtte de Romeinse keizer Augustus de stad opnieuw als Colonia Julia Carthago. Dit tweede, Romeinse Carthago ontstond op de ruïnes van het eerste en kende weldra een welvaart waarbij het in pracht en rijkdom alleen voor Rome onderdeed.
De uiteindelijke neergang werd bevestigd door de Vandaalse bezetting in 439, waarna de stad in 637 ten slotte door de Arabieren werd ingenomen en verwoest. Carthago werd nooit meer belangrijk, grotendeels vanwege de machtsconcentratie in het nabijgelegen Tunis.